مناسب سازی اماکن عمومی برای افراد دارای ناتوانی

مناسب سازی اماکن عمومی برای افراد دارای ناتوانی

۰۵ اسفند ۱۳۹۷ | ۱۶:۱۲ کد : ۳۲۴ توانبخشی
تعداد بازدید:۱۵۸۲
مناسب سازی اماکن عمومی برای افراد دارای ناتوانی

بنام خدا

مناسب سازی اماکن عمومی برای افراد دارای ناتوانی

 

مناسب سازی یعنی ایجاد محیط های بدون مانع و یا تسهیل دسترسی برای همه و اینکه شرایطی برای افراد جامعه فراهم گردد که با هر شرایط فیزیکی قادر باشند تا آزادانه و بدون مانع و خطر در محیط پیرامون خود به رفت و آمد ادامه دهند و از امکانات جامعه با در دسترس بودن آن برخوردار گردند.شاید به توان گفت انجام امور و حضور در جامعه را عمدتا محیط زندگی افراد ناتوان تعیین می کند و این باور را داشته باشیم که عامل ناتوانی جسمی نمی تواند دلیل بر عدم بهره گیری از امکانات فضای شهری باشد و بر این موضوع واقف می باشیم که اکثر شهرهای بزرگ میهنمان با این مشکلات روبرو می باشد و طراحی شهر به گونه ای است که افراد دارای ناتوانی از حضور در جامعه و مشارکتهای اجتماعی منفک می گردند و محکوم به حاشیه زیستی می گردند.

این باور را داشته باشیم که افراد نه بدلیل ناتوانی خود بلکه بدلیل ناتوانی وضعیت محیط انسانی وفضای زیستی اطراف خویش از بسیاری فعالیتهای فردی و اجتماعی محروم گردیده اند .

در مناسب سازی ساختمانها ، اماکن عمومی و معابر شهری موضوعات ذیل مورد توجه قرار می گیرد.

  • آسانسورها  بالابرها  سطح شیبدار سرویس بهداشتینحوه باز شدن دربهای ورود و خروج عرضدربهای درمسیر نابینایان  اطلاع رسانی ناشنوایان تلفن عمومی  خود پردازها  کلیدهای روشن و خاموشمعابر و پیاده روها  تقاطع ها  پل های ارتباطی  عوامل محدود کننده و موانع در پیاده روها  هم سطح سازی سواره روها و پیاده روهاعلائم گفتاری، بینایی و شنیداری  در چهار راه ها  نوع کف پوش ها و فاصله بین آنها در معابرنوع زیر ساخت ها  حمل و نقل و ...

 

مستندات و قوانین موجود

الف: ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری برای افراد معلول جسمی حرکتی مصوب مورخ   8/3/1368 شورای عالی شهر سازی و معماری ایران تحت عنوان ضوابط و مقررات شهر سازی و معماری برای افراد معلول جسمی و حرکتی که ویرایش دوم آن در تاریخ 6/10/1378 بعنوان اولین اقدام جدی در وضع قوانین حمایتی از افراد دارای محدودیت حرکت در زمینه مناسب سازی محیط شهری انجام گرفت.

ب: بند ج ماده 193 مجلس شورای اسلامی در سال 79 هم زمان با تصویب قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران ، صراحتاً به مقوله تساوی فرصتها و مشارکت معلولین در جامعه اختصاص یافت .

-آیین نامه اجرایی بند ج ماده 193 قانون برنامه سوم در جلسه مورخ 26/7/79 بنا به پیشنهاد مشترک وزارت مسکن و شهر سازی ، سازمان بهزیستی و سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور توسط هیئت دولت به تصویب رسید.

- ماده یک  این آئین نامه که در تاریخ 10/12/79 در 13 ماده توسط معاون اول رئیس جمهور به کلیه وزارتخانه ها ، سازمانها و موسسات دولتی و نهادهای انقلاب اسلامی ابلاغ گردید: تمام دستگاههای اجرایی دولتی و سازمانهای غیردولتی و مالکان (خصوصی و دولتی ) خود را بر اساس ضوابط مصوب شورای عالی شهر سازی و معماری ،حداکثر ظرف مدت یکسال برای افراد دارای معلولیت که از صندلی چرخدار استفاده می کنند مناسب سازی نمایند.

- ماده 3 این آئین نامه نیز به نقش شهردارها اشاره دارد مبنی بر اینکه شهرداری ها موظفند ظرف مدت 2 سال نسبت به آماده سازی و مناسب سازی معابر عمومی با اولویت معابر اصلی و نزدیک به تقاطع ها برای تردد معلولان اقدام نماید.

 

ج: با توجه به ماده 2 قانون جامع حمایت از حقوق معلولان که در تاریخ 16/2/83 به تصویب نمایندگان رسید و در تاریخ 6/3/83 جهت اجرا به ریاست جمهوری اسلامی ابلاغ گردید. کلیه وزارتخانه ها،موسسات و سازمانها و شرکتهای دولتی ونهادهای عمومی و انقلابی موظف اند در طراحی ، تولیدو احداث ساختمانها و اماکن عمومی و معابر و وسایل خدماتی به نحوی عمل نمایند که امکان دسترسی و بهره مند از آنها برای معلولان همچون افراد عادی فراهم شود . این ماده دارای چهار تبصره است . کلاً به مناسب سازی ساختمانها و فضاهای شهری جهت دسترسی و بهره مندی معلولان اختصاص دارد و حتی شهرداریها  را ملزم می نماید ، از صدور پایان کار برای آن تعداد از ساختمانها و اماکن عمومی و معابری که استانداردهای تخصصی مربوط به معلولان را رعایت نکرده است خودداری نماید. 

د:ماده یک آئین نامه مناسب سازی در تعریف آمده است ( مناسب سازی به معنای اصلاح محیط و تدارک وسایل حمل و نقل است ، بطوریکه افراد دارای ناتوانی قادر باشند آزادانه و بدون خطر در محیط پیرامون خود اعم از اماکن عمومی ، معابر ،محیط شهری و بین شهری و ساختمانهای عمومی حرکت کنند و از تسهیلات محیطی ، اجتماعی ، فرهنگی،و اقتصادی با حفظ استقلال فردی لازم بهره مند شوند ) .

ماده 3:این آئین نامه به صراحت اعلام می دارد ( کلیه دستگاهها موظفند در طی یک برنامه سه ساله از زمان تصویب و ابلاغ این آئین نامه سالانه حداقل 30 درصد از ساختمانهای عمومی وابسته را برای استفاده معلولان و بر اساس ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری برای معلولان مناسب سازی نمایند).

ه: مصوبه مورخ 14/4/84 شورای اسلامی شهر تهران، مشتمل بر ماده واحده و چهار تبصره ذیل آن با عنوان مناسب سازی فضاهای شهری برای جانبازان و معلولین جسمی و حرکتی که در ابتدای این مصوبه مجدداً بر رعایت حقوق معلولان تاکید گردیده است : برخوردار بودن از حقوق مدنی متناسب با شأن انسانی کم توان جسمی و حرکتی و جانبازان برای تحرک و دسترسی ایمن به خدمات فضاها و تاسیسات عمومی شهرها با هدف برقراری و اعطای استقلال نسبی ، فردی و اجتماعی  به این گروه های ویژه بایستی در ردیف وظایف مسلم حاکمیت و شهروندان و به ویژه متولیان مدیریت شهری قرار گیرد. شهرداری تهران موظف است از تاریخ ابلاغ این مصوبه حداکثر ظرف مدت دو سال نسبت به مناسب سازی معابر و فضاهای شهری اقدام نماید. و تسهیلات لازم را در امر رفت و آمد معلولان از طریق شرکت واحد اتوبوسرانی و شرکت مترو و سازمان تاکسیرانی فراهم آورد. همچنین کنترل های لازم در صدور هر گونه مجوز ساخت وساز و پایانکار جهت رعایت ضوابط شهرسازی و معماری را برای افراد دارای ناتوانی بعمل آورد.

 

به دلیل اهمیت موضوع شاهد معاهده های بین المللی همچون اعلام سال 1981 توسط سازمان ملل متحد بنام سال معلولین می باشیم که در این سال تمام کشورهای جهان همبستگی خود را در حمایت از معلولین اعلام نمودند. در قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد درباره حقوق افراد دارای معلولیت در مورخ 9 دسامبر 1975 آمده است که (معلولین حق دارند ازامکاناتی برخوردار باشند که بتوانند به طور مستقل در جامعه حضور و زندگی کنند)به منظور تاکید به مشکلات افراد دارای ناتوانی سازمان ملل متحد بین سالهای 1993-1983 را دهه معلولان نامید و در این سالها اصل برابری استفاده از تمام فرصتهای محیطی و اجتماعی مورد بحث و اقدام قرار گرفته است. همچنین در قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحددر مورخ سوم دسامبر 1982 در برنامه اقدام جهانی برای معلولین در بند 12 چنین آورده است ( برابر سازی فرصتها در کشورهای در حال توسعه به فرآیندی اطلاق می شود که از طریق آن نظام کلی

 

 

جامعه نظیر فیزیکی، فرهنگی، مسکن، حمل و نقل، خدمات اجتماعی، بهداشتی، فرصتهای شغلی، آموزشی، زندگی ، اجتماعی و فرهنگی از جمله تسهیلات ورزشی و تفریحی در دسترس افراد جامعه خضوصاً افراد کم توان قرار گیرد.

 

 

  • در ماده 9 کنوانسیون حقوق معلولین مصوب مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال 2006 دولت های عضو را موظف به اقدامات مناسب  نمود برای حصول اطمینان از دسترسی معلولین مساوی با سایر افراد به محیط های پزشکی ، حمل و نقل ، اطلاعات و ارتباطات

این اقدامات شامل شناسایی و حذف موانع و سدهای موجود در راه رسیدن به دسترسی به ساختمانها،راهها،حمل ونقل و سایر تسهیلات داخل و خارج شامل مدارس،منازل،تسهیلات پزشکی و محل کار،تهیه علائم عمومی به خط بریل و صوتی و ... می باشد. از سال 1384 تاکنون چند بارستاد هماهنگی و پیگیری مناسب سازی جلسه برگزار نموده است؟ سازمان بهزیستی کشور که گزارش نظارتی خود را می بایستی هر ساله به هئیت وزیران تحویل دهد آیا هر ساله انجام شده است؟ تا چه اندازه اقدامات انجام یافته و یا انجام نیافته؟ آیا اطلاع رسانی گردیده است؟ در صورت عدم رعایت قانون با توجه به تعیین متولیان هر بخش چه برخوردی با سازمانها بعمل آمده است؟ آیا این قوانین اگر اجرایی می شد باز هم شاهد شهری معلول بودیم.

 

  1. الزاماتی که در طراحی ساختمان های عمومی باید مورد توجه قرار گیرد.

 

ورودی

  • ورودی اصلی برای همگان قابل دسترس باشد . در صورت نیاز بالا بر با سطح شیبدار طراحی گردد.
  • حدالاقل عمق پیش فضای ورودی 140 سانتیمتر باشد
  • حدالاقل عرض مفید در ورودی ساختمان 100 سانتیمتر باشد

 راهروها

  • حدالاقل عرض مفید راهرو 140 سانتیمتر
  • در راهروها میله دست گرد کنار دیوار با ارتفاع 80 سانتیمتر نصب گردد

بازشوها

  • حدالاقل عرض مفید هر لنگه در داخلی برای عبور صندلی چرخدار 80 سانتیمتر است
  • حدالاقل فاصله بین دو در متوالی چنانچه هر دو در در یک جهت باز شوند 200 سانتیمتر است
  • حدالاقل فاصله بین دو در بداخل بازشوند 280 سانتیمتر است
  • زاویه بازشوی در حدالاقل 90 درجه است

راه پله ها

  • عمق کف پله 30 سانتیمتر است  * حداکثر ارتفاع پله 17 سانتیمتر است
  • حدالاقل عرض پله 120 سانتیمتر است  * حدالاقل ابعاد پاگرد پله 120* 120 سانتیمتر است
  • میله دستگیرد کنار دیوار در طرفین پله در نظر گرفته شود
  • حداکثر تعداد پله بین دو پا گرد 12 پله است

سطح شیبدار

  • کف سطح شیبدار غیر لغزنده ، ثابت سخت و هموار است
  • حدالاقل عرض سطح شیبدار 120 سانتیمتر است
  • برای سطوح شیبدار تا 3 متر طول ، حداکثر شیب 8 درصد با عرض حدالاقل 120 سانتیمتر است

 

 

  • در سطوح شیبدار بیش از 3 متر طول ( تا حد مجاز 9 متر) به ازای هر متر افزایش طول 5 سانتیمتر  به عرض مفید آن اضافه و 5 درصد از شیب آن کاسته شود
  • میله دستگرد کنار دیوار با ارتفاع 80 سانتیمتر نصب گردد
  • حدالاقل ابعاد پاگرد سطح شیبدار 150* 150 سانتیمتر است

میله دستگیره کناره دیوار

  • قطر یا عرض میله دستگرد بین 5/3 تا 4 سانتیمتر است
  • فاصله بین میله دستگرد و دیوار حدالاقل 4 سانتیمتر است
  • ارتفاع میله دستگرد از کف راهرو ، سطح شیبدار با پله برای بزرگسالان حداکثر 85 سانتیمتر و برای کودکان 60سانتیمتر است

آسانسور

  • حدالاقل یک آسانسور قابل استفاده برای ساختمانهای چند طبقه در نظر گرفته شود
  • عرض مفید در آسانسور حدالاقل 80 سانتیمتر است
  • حدالاقل ابعاد مفید تا اتاقک آسانسور 140 * 110 سانتیمتر است
  • پوشش کف آسانسور محکم ، ثابت و تمیز و غیر لغزنده باشد
  • اتاقک آسانسور مجهز به دستگیره های کمکی در دیواره ها و در ارتفاع 85 سانتیمتر است

 

  • ارتفاع دکمه های کنترل کننده در داخل و خارج از اتاقک آسانسور 100 تا 120 سانتیمتر فاصله آنها از گوشه اتاقک آسانسور 40 سانتیمتر بوده و حدالاقل برجستگی آن 5/1 سانتیمتر حدالاقل قطر آن 3 سانتیمتر است دکمه های اسانسور با خط بریل نیز مشخص شود.
  • آسانسور هم سطح ورودی و یا در دسترس بلا مانع صندلی چرخدار است
  • ابعاد فضای انتظار جلوی آسانسور با علائم صوتی و تصویری حدالاقل 150 * 150 سانتیمتر است
  • توقف آسانسور با علائم صوتی و بصری مشخص شود

فضای بهداشتی 

  • در هر طبقه از ساختمان سرویس بهداشتی مخصوص افراد دارای ناتوانی وجود داشته باشد
  • حدالاقل ابعاد فضای آزاد سرویس بهداشتی 170* 150 سانتیمتر است
  •  در سرویس بهداشتی به بیرون باز می شود
  • کاسه سرویس فرنگی به ارتفاع 45 سانتیمتر از کف و با فاصله 30 سانتیمتر از دیوار مجاور نصب می شود
  • میله دستگیره ها در طرفین کاسه سرویس بهداشتی به ارتفاع 70 سانتیمتر از کف و 20 سانتیمتر جلوتر از لبه جلویی کاسه نصب شود
  • کاسه روشویی در فضایی به ابعاد حدالاقل 75 *120 سانتی متر قرار گیرد
  • عمق فضای آزاد جلوی روشویی برای زانو باید 20 سانتیمتر و برای نوک پا 45 سانتیمتر است

علائم

  • تمام اماکن و قسمت هایی از ساختمان که برای استفاده ویژه افراد معلول طراحی و تجهیز گردیده اند بوسیله علائم بین المللی ویژه افراد دارای ناتوانی مشخص شده باشد

کنترلهای الکتریکی و مکانیکی

  • کنترلهای الکتریکی و مکانیکی در فاصله 40 تا 120 سانتیمتر از کف قرار گیرند
  • فضای آزاد کف حدالاقل به ابعاد 120 تا 75 سانتیمتر در نظر گرفته شود که از روبرو بطور موازی برای شخص روی صندلی پرخدار قابل دسترسی باشد
  • در کلیه فضای بهداشتی زنگ خطر در ارتفاع 120 سانتیمتر نصب شود

 

 

اعلام خطر

  • سیستم های هشدار دهنده شیبداری و دیداری  در ساختمان نصب شود.
  • هشدار دهنده های لمسی در محدوده ساختمان یکنواخت و مشخص باشد .
  • درهایی که به فضای خطرناک برای اشخاص نیمه بینا و نابینا باز می شوند با اختلاف رنگ و نیز علائم حسی لامسه ای مشخص شوند.

پیاده روها

  • حدالاقل عرض مفید پیاده رو 125 سانتیمتر است .
  • پوشش کف پیاده رو از مصالح سخت ، ثابت ، غیر لغزنده و هموار باشد.
  • حدالاقل ارتفاع آزاد پیاده رو ها 210 سانتیمتر است .
  • حداکثر شیب عرضی پیاده روها 2 درصد است .
  • حداکثر شیب طولی پیاده رو 5 درصد است .
  • در صورت وجود اختلاف سطح بیش از 5/2 سانتیمتر ضوابط سطح شیبدار رعایت شود.
  • محل تقاطع دو پیاده رو ، با بافت و رنگ متفاوت کفسازی شود.
  • نشانگر های لمسی سطح پیاده رو مطابق شرایط فنی در تمام مسیر پیاده رو اجرا شود.
  • برای کمک در مسیر یابی به افراد با محدودیت بینایی کف پوشهای لمسی شیار دار به صورت نواری و برای اطلاع از امکانات عمومی ، هشدار در مورد خطرات ، موانع تغییر جهت ها و اختلاف سطوح کفپوش های لمسی سکه ای تعبیه شود .

 

پل های ارتباطی بین پیاده رو و سواره رو

  • بین پیاده رو و خیابان در تقاطع پل ارتباطی نصب گردد
  • بین پیاده رو و خیابان در امتداد خط کشی عابر پیاده پل ارتباطی نصب شود
  • اتصال پل ارتباطی و پیاده رو بدون اختلاف سطح باشد
  • عرض پل ارتباطی در امتداد پیاده رو برابر عرض پیاده رو باشد
  • عرض پل ارتباطی عمود بر مسیر پیاده رو حدالاقل 150 سانتیمتر باشد
  • محل ارتباط پیاده رو با سواره رو بوسیله علایم حسی قابل تشخیص برای نابینا و کم بینا مشخص شده شود
  • سطح پل ارتباطی از مصالح سخت ثابت غیر لغزنده همواره باشد
  • در کناره های عرضی پل ارتباطی ، لبه مخصوص با ارتفاع 5 سانتیمتر تعبیه شود
  • در طرفین عرض پل ارتباطی بین پیاده رو و سواره رو ، میله دستگرد در ارتفاع 85 سانتیمتر برای بزرگسالان و 60 سانتیمتر برای کودکان نصب شود

رمپ جدول

  • رمپ جدول در مسیر حرکت و توقف اتومبیل پیشروی نداشته باشد
  • حدالاقل عرض مفید رمپ جدول 90 سانتیمتر است
  • در رمپ جدول های قطری و یا گوشه ای در محل تقاطع ها ، فضای آزاد 120 سانتیمتر در داخل خط کشی عابر پیاده باشد
  • در رمپ جدول هایی که در امتداد خط کشی عابر پیاده قرار دارند . حدالاقل 120 سانتیمتر فضای آزاد در داخل خط کشی عابر پیاده وجود دارد.

 

 

 

 

 

محل عبور عابر پیاده در سواره رو

  • در تمامی تقاطع های پیاده رو ، سواره رو، خط کشی عابر پیاده منظور گردد
  • حداکثر فاصله ها بین خط کشی عابر پیاده در سواره ها 500 متر است
  • در مسیر خط کشی عابر پیاده ،جدول و جزیره های وسط خیابان حذف شود
  • کف سازی محل خط کشی عابر پیاده ، برای سهولت تشخیص افراد داریا محدودیت های بینایی با بافت و رنگ متفاوت باشد

در تقاطع ها چراغ راهنمایی مجهز به علائم هشدار دهنده صوتی در ارتفاع 90-120سانتیمتر باشد

توقفگاه

  • به منظور پیاده شدن افراد دارای ناتوانی از وسیله نقلیه سواری و نیز سوار شدن آنان در خیابان های اصلی شهر ،پیش رفتگی سواره رو در پیاده رو به عمق 350 سانتیمتر و به طول حدالاقل 1200 سانتیمتر با ارتباط مناسب با پیاده رو وجود داشته باشد
  • در خیابان اصلی و در محدوده ساختمانهای عمومی و در هر 500 متر دوپارکینگ ویژه افراد دارای ناتوانی با نصب علامت بین المللی افراد دارای ناتوانی اختصاص داده شود
  • شیب توقفگاه افراد دارای ناتوان در هر سمت حداکثر 2 درصد است

 

پارکینگ

  • حدالاقل عرض محل توقف اتومبیل افراد دارای ناتوانی 350 سانتیمتر است
  • محل توقف اتومبیل افراد دارای ناتوانی در نزدیکترین فاصله به درهای ورودی و یا خروجی باشد
  • محل توقف اتومبیل افراد دارای ناتوانی در نزدیکترین فاصله به اسانسور پارکینگ باشد
  • محل توقف اتومبیل افراد دارای ناتوانی بوسیلع علامت مخصوص مشخص شود
  • ارتفاع مفید پارکینگ سقف وورودی آن حداقل 240 سانتیمتر است

 

ایستگاهها

  • حل انتظار مسافر برای اتوبوس هم سطح با کف اتوبوس باشد
  • شرایط خاص قابل دسترس بودن محل انتظار مسافر در ایستگاههای اتوبوس شهری مطابق شرایط اتصال پیاده روها به سواره روها باشد
  • در ایستگاه اتوبوس سرپناه و حفاظ مناسب نصب گردد
  • در ایستگاه اتوبوس نیمکت و صندلی با ارتفاع 45 سانتیمتر نصب گردد
  • در ایستگاه اتوبوس میله دستگیره به ارتفاع 70 سانتیمتر از کف نصب گردد

مبلمان تجهیزات شهری

  • مبلمان و تجهیزات شهری( تلفن صندوق پست خود پردازها و مانند آن )قابل دسترس و قابل استفاده برای افراد دارای ناتوانی باشد
  • حدالاقل ابعاد فضای آزاد بصورت هم سطح یا شیب مناسب برای دسترسی به تجهیزات و مبلمان شهری 75 تا 120 سانتیمتر باشد
  • حداکثر ارتفاع صفحه کلیه و محل شفاف برای وارد کردن سکه یا کارت از سطح زمین 100 سانتیمتر از کف  باشد

*ارتفاع شیر آبخوری از کف زمین حداکثر 90 سانتیمتر باشد .

 

 

  1. ستاد مناسب سازی بهزیستی شهر تهران

 

 

 

 

حال این سوال مطرح است :

 

آیا مسئولین جامعه توانسته اند یکسان سازی فرصت ها را برای این افراد فراهم نمایند تا همانند دیگر انسانها پویایی و بهره مندی از مواهب زندگی برای آنان فراهم گردد ؟آیا شرایط اجتماعی ومحیطی جامعه با شرایط جسمانی این افراد سازگار می باشد ؟ این بدان معنا می باشد که آیا فضای شهری همچون ادارات، واحد آموزشی ، منازل گونه ای طراحی شده است که افراد در رفت و آمد و استفاده از امکانات شهری دچار مشکل نباشند ؟ فردی که خدمات توانبخشی را دریافت نموده و شرایط استقلال فردی برای وی مهیا شده است ،آیا جامعه نیز حضور او را خارج از خانه پذیرا می باشد؟این پرسش به میان می آید با توجه به شرایط مبلمان شهری فعلی چه باید کرد؟  تعریفی که از مناسب سازی داریم ایجاد محیط های بدون مانع و یا تسهیل دسترسی برای همه

 

که یکی از راهکارهای ارتقاء کیفیت زندگی برای همه افراد جامعه بالاخص افراد دارای ناتوانی است تا همه افراد جامعه بصورت آزادانه و بدون مشکل در محیط اطراف خود رفت و آمد داشته وبتوانند از امکانات جامعه بهره مند گردند.در این رابطه دو راهکار اساسی قابل اجرا می باشد.الف :برنامه های کوتاه مدت و بلند مدت در روش اول سعی می گردد با تغییرات در ساختمانها و فضاها یا افزودن وسایل جدید امکان تردد را فراهم نموده و در روش دوم که بلند مدت بوده ساخت وسازها بر اساس استاندارد وروشهای مناسب صورت می گیرد . البته قابل ذکر است قوانین مناسب و مترقی در این خصوص وجود دارد که همت و نظارت مسئولین ذیربط را در این خصوص می طلبد تا شهری بدون مانع برای عزیزانی که دارای ناتوانی می باشند فراهم گردد.

چنانچه با تامل بیشتر به این موضوع دقت گردد به این  نتیجه خواهیم رسید ،که تغییر موانع به شرایط مناسب آنقدر هم پیچیده و مشکل نمی باشد.

 

 

       ابوالقاسم نجفی

         کارشناس ارشد فیزیوتراپی


نظر شما :